Opgegroeid als kind van twee ingenieurs, was de geur van olie, het gezoem van motoren en het ritme van werk mijn speelplaats.

Mijn moeder leidde teams en kreeg dingen voor elkaar zonder ze zelf aan te raken. Ze kende de theorie, sprak de taal en begeleidde mensen zodat ze haar richting volgden. Ze wist een oplossing tot bestaan te charmeren. Mijn vader, daarentegen, repareerde alles wat kapot ging; zonder middelen, zonder dure tools, alleen met creativiteit en doorzettingsvermogen. Als hij een onderdeel nodig had, maakte hij het van wat er voorhanden was. Van hen leerde ik twee essentiële waarheden: hoe je in systemen denkt, en hoe je dingen laat gebeuren, ongeacht de beperkingen. Daar, denk ik, heb ik ook mijn instinct vandaan: dingen laten gebeuren, zelfs als het onmogelijk lijkt.

Mijn favoriete speelgoed bestond uit elektronische onderdelen. Ik verzamelde printplaten met zoveel mogelijk knoppen en stelde me voor dat ze mijn ruimteschip onder het bed bestuurden. Zonder het te weten was ik toen al aan het ontwerpen: nieuwsgierig naar hoe dingen verbonden zijn en waarom ze werken.

Na mijn afstuderen als elektrotechnisch ingenieur werkte ik bij verschillende bedrijven, waar ik werd gezien als een “wegwerpbron”. Al snel besefte ik dat dat niet bij mij paste. Ik wilde creëren, leiden en verantwoordelijkheid nemen. Dus begon ik mijn eigen bedrijf op Cyprus, met niets anders dan een boormachine, een paar gereedschappen en de moed om “ja” te zeggen voordat ik wist hoe. Ik leerde snel, bouwde systemen, trainde mensen en veranderde acht jaar lang chaos in werkende realiteit.

Toen kwam er een omslagpunt. Een mix van culturele wrijving, persoonlijk verlies en omstandigheden buiten mijn macht dwong me het bedrijf te sluiten. Het was een pijnlijk einde dat alles tot de kern terugbracht. Daarna stond ik op, belde mijn meest loyale collega’s en begon opnieuw.

Ik merkte dat het niet alleen het bedrijf was dat gebroken was. Ook ik was veranderd, terwijl ik probeerde te overleven in een omgeving die niet bij mij paste. Ik had een plek nodig waar ik mezelf kon zijn én grootse dingen kon creëren. Dus nam ik een beslissing die de meeste mensen niet zouden durven. Ik wachtte niet op geluk; ik creëerde het. Een moedige sprong bracht me naar Nederland, waar ik opnieuw kon beginnen.

Het duurde anderhalf jaar voordat ik mijn eerste project vond. Daarna volgden er meer. Ik werkte aan projecten voor grote OEMs, semiconductor- en medische bedrijven en ondersteunde het ontwerp van complexe machines onder strikte regelgeving en hoge kwaliteitsnormen. Ik leerde snel te schakelen, helder te denken en menselijk te blijven in omgevingen die dat soms vergeten.

Na verloop van tijd zag ik iets duidelijk: mijn manier van werken is anders. Ik ontwerp niet alleen systemen; ik voel ze. Ik lees ze als muziek, voel waar ze stromen en waar ze weerstand bieden. Ik kom het meest tot mijn recht wanneer ik tussen teams, kabels en machines sta, de ene wereld vertalend naar de andere, tot alles eindelijk klopt.

Dat inzicht leidde tot de geboorte van E-udoria,  niet zomaar een advies- en engineeringbureau, maar het begin van het bedrijf dat ik altijd heb willen bouwen.Een plek gebaseerd op intuïtie, respect en moed. Een plek waar briljante, nieuwsgierige mensen vrij kunnen creëren, zonder angst. Waar excellentie vanzelf groeit uit zorg.

Op dit moment ben ik nog alleen. Maar alles wat ik bouw, bouw ik met mijn toekomstige team in gedachten.

Ik beloof geen perfectie. 
Ik beloof toewijding, helderheid en respect.
Wie met mij werkt, krijgt iemand die bereid is dieper te graven, de moeilijke vragen te stellen en te blijven tot het goed is.

Zo heb ik altijd gewerkt.
En zo zal E-udoria groeien.